Fark..

Üye No: 2 Kayıt: 20.04.2006 Mesajlar: 1296 Durumu:

>Bu aralar sahip olacağım bebeğin heyecanı ve merakıyla ilgi alanlarım
>ve
>gözlemlerim değişti. Sürekli etrafta bebeklere, bebekli anne babalara
ve
>birbirleriyle olan ilişkilerine bakıyorum, gözlem yapıp davranış
>modellerini hafızaya alıyorum. İnsan psikolojisi ve davranışlarını
analiz
>edip derinine inecek bir eğitimim yok ama, mesleğim nedeniyle çok
fazla
>insanla birlikte olduğum için tecrübem var. Bu tecrübeler
doğrultusunda
>çeşitli modeller oluşturuyorum. Özellikle ebeveynler için.
Restoranlarda,
>kafelerde, havuz başında, sitenin bahçesinde... Algıdaki
seçiciliğimden
>midir nedir örnek çok.
>Etrafımda gözlemlediğim ve zihnimde ayrıştırıp biriktirdiğim modelleri
>geçen hafta yurtdışına yaptığım bir seyahatte karşılaştırma olanağı
>yakaladım. Ne de olsa bambaşka bir kültür, aradaki farkları
sorguladım.
>Burada bu gözlemlerimden iki örnek vermek isterim ama niyetim bu
konuya
>devam etmek değil, asıl tespit ettiğim, vurgulamak istediğim noktalar
>yazının ilerleyen bölümlerinde.
>
>Yer, İstanbul, havuz başı; 2 - 2,5 yaşlarında bir çocuk babasının
>kucağında, arkasında annesi elinde plaj çantası ve çocuğa ait olduğu
belli
>olan eşyalar ve oyuncaklarla geldiler, çocuk havuzunun olduğu bölüme
>yerleştiler. Çocuğa mayo giydirildi, kolluklar takıldı, kremlendi.
Havuza
>girmek için hazır ama tutturdu baba sen de gel diye. Su seviyesi 50
cm.den
>biraz fazla olan havuza baba ile birlikte girildi. Baba ayakta, eller
>belinde çocuğun başında, anne hemen havuzun yanındaki şezlongda uzak
mesafe
>takipte! Havuzda hemen hemen aynı yaşlarda 5 çocuk var. Bunlardan
ikisi
>Hollandalı kardeş, biri İngiliz, diğer ikisi Türk. Diğerleri oynuyor
ve
>hemen yeni arkadaşlarını da oyuna katıyorlar. Ama çocuk sürekli "anne
bak,
>baba bak" şeklinde her hareketi için onay ve aferim alıyor. Bütün
>oyuncakları havuzun hemen yanında olmasına rağmen, sürekli babadan
kova,
>kürek, top isteniyor.
>
>Oğlanın adı Kaan. Nereden mi biliyorum, çünkü bu arada her 5 sn. de
bir
>annesi ya da babası bağırıyor. "Kaan, zıplama... Kaan kolluğuna dikkat
et..
>Kaan su atma arkadaşına, Kaan kovalarını kenara koy..." çocuk daha
suya
>gireli 5 dk. bile olmadan "Kaan hadi çıkma vakti", çocuk feryat figan
sudan
>alınıyor, kurulanıp, mayosu değiştirilip şezlonga oturtuluyor. Islak
>gözlerle çaresiz havuza bakıyor Kaan. Biraz sonra bir kutu çıkıyor
çantadan
>içinde Kaan'ın yemeği var, ama Kaan yine ağlıyor, "karnım tok,
yemiycem"
>diye. Ama dinleyen kim, zorla kaşık kaşık yutturuluyor yemek.
Diğerleri pür
>neşe oyuna devam. Kaan bütün gün izin almadan çişini bile yapamıyor.
>Sürekli "anne", sürekli "baba" diye hep birşeyler istiyor.
>
>Yer, Helsinki, havaalanı; 2 - 2,5 yaşlarında bi çocuk. Tüm aile
>birlikte
>seyahat ediyorlar. 3 kardeşi daha var kendinden büyük, biri 5, diğeri
7, en
>büyüğü ise 12 yaş civarlarında. Terminalde bir uçtan diğerine
ilerliyorlar.
>Önde anne ve baba, arkada büyük çocuklar hemen arkalarında en
küçükleri.
>Ama resim şöyle, anne ve baba dahil abla ve ağabeylerinin kendi
valizleri
>var ya, onun da var. Tekerlekli pembe küçücük bir valiz. Üzerinde
pokemon
>resimleri. Küçük kızın ağzında emziği, elinde içinde meyvesuyu olan
>biberonu ve koltuğunun altında oyuncak tavşanı aynı şekilde onlarla
>birlikte ilerliyor ve kontuarın önünde hemen anne ve babasının
arkasında
>sıraya giriyor. Ne bir şikayet, ne bir talep, ne bir yaramazlık. Sıra
>bekliyor. Ama kontuara gelene kadar hepsi hissettirmeden bu küçük
kızın
>temposunda yürüyor. Kontrol altında ama kimse etrafında onu raptı
zapta
>almamış. Bilet işlemlerinden sonra benim onları seyrettiğim kafeye
gelip
>hemen yanımdaki masaya oturuyorlar. Baba tek tek herkese ne yemek
>istediğini soruyor. Anne ve 2 çocuk sandöviç istiyor, büyük olanının
karnı
>tok, sıra en küçük kıza geliyor, o da birşey yemek istemediğini
söylüyor.
>Sorun ve sorgu yok! Annesi çantasından küçük bir torba çıkarıyor ve
eğer
>sonradan acıkacak olursa muz ve bisküvilerinin olduğunu hatırlatıyor
>gülümseyerek sadece. Herşey yolunda sıkboğaz edilen, ağlayan, şikayet
eden
>kimse yok masada herkes halinden memnun.
>
>Sonradan düşünürken aradaki farkları, zihnimdeki resimleri alıp
>yetişkin
>olan bizlerin dünyasına ve özellikle iş yaşamına uyarladım. Yönetici
ve
>ekiplerinden oluşan bir nevi şirket içindeki aile düzenine. Yukarıda
yer
>alan 2 örnekten yola çıkarak bakındım en yakınımdaki yönetici
>arkadaşlarıma, ekiplerinde yer alan çalışanlara. Yaptığım tespitler
sadece
>Vakko'dan değil, ülkemizin köklü kuruluşlarından ve uluslararası
>şirketlerden örnekler var.
>
>Aynen yukarıdaki iki ebeveyn örneğinde olan yöneticiler, yönetim
>tarzları
>ve iki ayrı çocuk örneğinde çalışanlar. Tıpa tıp aynısı, ya sürekli
>etrafındakileri kendine bağımlı kılan yöneticiler ve inisiyatif
alamayan,
>almaya korkan çalışanlar var, ya da etrafındakilere bağımsızlık
sağlarken
>daima yanlarında olduklarını hissettiren yöneticiler ve kendi işini
kendi
>halledebilecek kabiliyette, rahat inisiyatif alan çalışanlar.
>
>Şans eseri inisiyatif alamayanlarla baskıcı yöneticiler bir araya
>gelmez
>herhalde. Biraz kaba bir tabir olacak ama, bir söz vardır "at,
sahibine
>göre kişner". Pek çok şeyi o kadar net açıklıyor ki bu söz. Sonuçta
hepimiz
>bir işe en alt basamaktan ve bir yöneticinin liderliğinde başlıyoruz.
İlk
>işimiz olmasının toyluğunu, iş yaşamının zorluğunu gözönüne alınırsak,
>bazılarımız o günlerde nasıl yoğruluyorsak öyle devam ediyoruz,
bazılarımız
>ise tecrübeyle kalıplarımızı değiştiriyoruz.
>
>İlk iş görüşmemi hatırlıyorum, yöneticimle konuşurken büyük laflar
edip
>kendimi beğendirmeye çalışıyordum ve "bana verdiğiniz inisiyatifler
>doğrultusunda sizi mahcup etmem" dedim. Aldığım sarsıcı cevabı bugün
>kulağıma küpe yaptım, "İnisiyatif verilmez, alınır. Ben köle
aramıyorum,
>kendi sorumluluklarının bilinciyle inisiyatif kullanacak bağımsız ekip
>arkadaşı arıyorum". Sonuçta işe kabul edildim ama bu cevabı hiç
unutmadım.
>Sadece yöneticinin ağzıdan çıkacak emirlerle hareket etmektense, işe
ne
>katabilirimin hesaplarını yaptım. Ama bunun için bana fırsat tanındı.
>Maharet sadece inisiyatif alabilende değil yani, ona o bağımsızlığı
>tanıyanda da.
>
>Bugün en iyi yöneticilerin kendi yerlerine kendilerinden daha iyi
>yönetici
>adayı çıkaranlar olduğunu herkes kabul ediyor. Bu olgunluğu göstermek,
>bunun için çaba sarf etmek, ekibini kontrol altında geliştirirken
baskıcı
>olmamak, onları sahip olduğu güce bağımlı kılmamak ama gerektiğinde de
"bak
>bisküvi torban ve muzun burada, acıkınca ben sana veririm" güvenini
>sağlamakta.
>
>Bugün bu yazıyı okuyanlar hangi kategoride çalışıyor acaba, yönetici
>mi,
>yoksa bir ekip üyesi mi bilmiyorum ama, her iki tarafa da düşen
sorumluluk
>eşit. Yönetici olarak korkmadan, güvenle ekibinizdeki yıldızları daha
>yükseye taşıyacak bağımsızlığı ve güveni verin. Çalışanlar olarak da,
kader
>kurbanı olmaktansa, kadere yön vermeye çalışın. Bunun için geç diye
bir an
>yok, sadece sonuçlar var. Ya yaparız ya da...

Tarih: 03.07.2006, 07:56

tamamiyle hayatın içinden ve üzerinde bir süre de olsa düşünülmesi gereken bir konu.. teşekkürler..

sevgiyle kal..

Tarih: 03.07.2006, 15:44

YA YAPARIZ YADA...
çok güzel bi yazı sağol

Üye No: 2784 Kayıt: 20.07.2007 Mesajlar: 11 Durumu:

çok güzel bi konuya değinmişin......taşekkürler.